Choroby i zaburzenia

Depresja
To choroba, która może dotknąć każdego człowieka dorosłego jak również coraz częściej występuje wśród dzieci. Każdemu z nas zdarzają się tzw. górki i dołki nastroju. Wiele osób stosuje termin „depresja” opisując uczucie smutku, ale ta choroba to coś znacznie więcej. Osoby u których zdiagnozowano depresję często opisują, że czują się jakby żyły w „beznadziejności” lub były skazane na nieuniknione niepowodzenia. Obecnie depresja zajmuje czwarte miejsce na liście najpoważniejszych problemów zdrowotnych świata.
Fobia szkolna
Cechą tej grupy zaburzeń lękowych jest to, że lęk jest wywoływany tylko jedną sytuacją, w tym przypadku szkolną. Przeżywanie lęku przejawia się w sferze psychicznej, fizjologicznej i behawioralnej i społecznej. Fobia szkolna jest formą zaburzenia lękowego wyzwalanego przez obecność innych osób. Koncentruje się wokół obaw związanych z oceną przez innych i przejawia się przeżywaniem nasilonego lęku związanego z ekspozycją i unikaniem sytuacji społecznych. W wyniku, czego dochodzi do unikania takich sytuacji i powoduje znaczne upośledzenia funkcjonowania społecznego, edukacyjnego – szkolnego, zawodowego, aktywności społecznej i relacji interpersonalnych.
Mutyzm
Zwany również mutyzmem selektywnym, jest zburzeniem typowym dla dzieci. Szczególnie dotyka maluchów w wieku 3-5 lat. Polega na tym, że dziecko nie chce mówić w konkretnych sytuacjach, natomiast na co dzień zachowuje się normalnie i nie ma problemu z rozmową i relacjami międzyludzkimi. Na takie zachowanie nie mają wpływu zaburzenia rozwojowe, żadne uszkodzenia związane z narządem mowy, czy rozumieniem wypowiadanych słów. Mutyzm wybiórczy u dzieci wynika ze strachu przed niektórymi sytuacjami społecznymi.
Zaburzenia integracji sensorycznych
Gdy dziecko z trudem przyswaja nowe informacje, często jest rozdrażnione lub nadmiernie pobudzone, okazuje się często, że powodem problemów są zaburzenia integracji sensorycznej. Problemy te u dzieci mogą skutkować niewłaściwym przetwarzaniem tych bodźców, co przyczynia się do trudności w nauce, problemów z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami lub wzmożonej aktywności psychoruchowej.
Zaburzenia lękowe
Lęk jest emocją, która pełni bardzo ważną rolę adaptacyjną w naszym życiu. Ostrzega nas przed niebezpieczeństwem i przygotowuje do tego żebyśmy sobie z nimi poradzili. Dzięki lękowi potrafimy dostrzec zagrożenie i uruchamiając odpowiednie mechanizmy przystosowawcze stanąć do walki lub uniknąć zagrożenia. W przypadku gdy rzeczywista sytuacja nie stanowi zagrożenia, a mimo to odczuwamy silny lęk, który całkowicie jest nieadekwatny do warunków, w jakich się znajdujemy, wtedy diagnozujemy zaburzenia lękowe.
Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne
To jedna z tych diagnoz, które lubimy sobie stawiać i czasem z nich żartować. Mówimy, że mamy „obsesję”, bo np. zawsze kupujemy ten sam jogurt, w wakacje jeździmy w to samo miejsce, a przed wyjściem z domu sprawdzamy dwa razy, czy na pewno odłączyliśmy żelazko. To rytuały, które ma większość z nas i które pozwalają nam zachować poczucie bezpieczeństwa. Bywa jednak, że chęć wykonania jakiejś czynności zamienia się w przymus wywoływany lękiem, że nam lub naszym bliskim przydarzy się coś strasznego. To właśnie zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, które wywołuje ogromne cierpienie, wyrzuty sumienia i wstyd.
Zaburzenia odżywiania
Według bieżących danych, zaburzenia ożywiania dotykają około 9 proc. populacji na całym świecie. Zatrważająca jest dodatkowa statystyka pokazująca, że aż 26 proc. osób z takimi problemami podejmuje się próby samobójczej, dlatego też szczególnie ważna jest prawidłowa diagnostyka i później wdrożenie leczenia. Zgonie z obecnie przyjętą klasyfikacją, przyjmuje się istnienie dwóch grup zaburzeń odżywiania.
Są to:
– zaburzenia specyficzne wśród których wyróżnia się m.in. anoreksję oraz bulimię,
– zaburzenia niespecyficzne wśród których najczęściej spotykanym jest jedzenie kompulsywne.
Zaburzenia zachowania
Rozpoznajemy wtedy, gdy dziecko lub nastolatek w powtarzalny sposób przekracza normy społeczne, a nawet łamie prawo. U dzieci nasilenie takich zachowań bywa zwykle nieco mniejsze i nie przekracza norm prawnych – rozpoznaje się wtedy zaburzenia opozycyjno-buntownicze. Zaburzenia zachowania i zaburzenia opozycyjno-buntownicze występują nawet u 10% dzieci i nastolatków. Częściej stwierdza się je u chłopców.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej
Jest zaburzeniem, które rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie i obejmuje trzy główne grupy objawów: nadmierną ruchliwość, zaburzenia koncentracji uwagi i nadmierną impulsywność. Rozpoznanie ADHD stawia się najczęściej na podstawie kryteriów diagnostycznych klasyfikacji ICD-10. Aby spełnić kryteria rozpoznania objawy muszą wystąpić przed 7 rokiem życia dziecka, trwać przez co najmniej 6 miesięcy, utrudniać codzienne funkcjonowanie i pojawiać się przynajmniej w dwóch różnych środowiskach, w których dziecko funkcjonuje (np. w domu i w szkole).
Zespół stresu pourazowego
Zaburzenia zachowania stanowią złożony zespół problemów emocjonalnych u dzieci i młodzieży. Dziecko, które zachowuje się w sposób nieakceptowany społecznie, często uznawane jest za źle wychowane. Jego agresję czy buntowniczość oceniane są negatywnie jako przejawy złośliwości albo w przypadku nastolatków, młodzieńczego buntu. Dziecko z CD ma poważne trudności z opanowaniem i przestrzeganiem zasad moralnych oraz zachowaniem się w sposób akceptowany społecznie. Nie uznaje autorytetu dorosłych, przejawia zachowanie agresywne, niszczy przedmioty, okłamuje, kradnie, wagaruje.
W wielu przypadkach okazuje się, że negatywne zachowania mogą być tylko jednym z symptomów innego rozpoznania. Przykładowo wagarowanie może się okazać efektem znacznego obniżenia nastroju w przebiegu depresji, a agresja tylko próbą obronienia się dziecka, będącego od wielu miesięcy ofiarą szkolnej przemocy.
Należy pamiętać, iż terapia zaburzeń zachowania jest długotrwała, a efekty nie pojawiają się natychmiast. Najważniejszym krokiem jest zbudowanie więzi i zdobycie zaufania młodego człowieka, a także otoczenie go miłością.